|
|
 Fietsen vanuit Zandvoort9 fietsroutes (2e herziene uitgave) Strandrecreatie is al decennia lang beeldbepalend voor Zandvoort. Wie kent niet het deuntje 'We gaan naar Zandvoort, al aan de zee'? Tegenwoordig denken we niet meer in de eerste plaats aan de picknickmand met koffie en broodjes, maar aan het strand met een keur aan strandpaviljoens en aan een levendige boulevard met een prachtig uitzicht over zee. Wie echter wat verder kijkt weet dat het dorp zelf ook zijn bezienswaardigheden kent en ook een voortreffelijke uitvalsbasis is om heerlijk te wandelen of te fietsen. Zandvoort ligt temidden van twee grote duingebieden waar bezoekers kunnen genieten van oerHollandse duinlandschappen. Beide gebieden zijn voorzien van mooie verharde en onverharde paden. Het is echter niet altijd zonnig en op zo'n dag is een 'duik' in het culturele verleden van Zandvoort een aanrader. Het is een misvatting te denken dat badplaats Zandvoort op cultureel gebied niets te bieden heeft. Voor geïnteresseerden is een bezoek aan het Cultureel Centrum zeker een aanrader. Naast werken uit het verleden zijn ook werken van hedendaagse kunstenaars te zien. Het Cultureel Centrum is gevestigd aan het Gasthuisplein. Voordat forensen en toeristen Zandvoort aandeden was de visvangst voor Zandvoort hoofdbron van bestaan. De forensen en toeristen kwamen pas na de totstandkoming van wegen, trein-en tramverbindingen. De betekenis van de visserij, als hoofdbron van bestaan, nam steeds sterker af. Zandvoorters, die wilden blijven vissen waren genoodzaakt vanuit Scheveningen en IJmuiden aan de visserij deel te nemen. De visserij wordt nu nog treffend gesymboliseerd in het gemeentewapen van Zandvoort, alsmede in de ambtsketen van de burgemeester. Het wapen beeldt drie dooreengestoken haringen af, opgedrukt over een papieren ruit.
Info Het
boekje is in Zandvoort te koop bij: De routes |
In
het Cultureel Centrum hangen veel schilderijen, tegeltableaus, kaarten en prenten die allen te maken
hebben met de visserij. Deze afbeeldingen geven een goed
inzicht, hoe het in die periode geweest moet zijn. De
collectie van het Cultureel Centrum herbergt ook een
aardig beeld van een oude visserman. Dit gevelbeeldje is
afkomstig van de gevel van het voormalige Oude mannen-en
vrouwengasthuis en is bij de afbraak gered. Het is nog
steeds te betreuren dat het Gasthuis in 1929 werd
afgebroken. De restauratie werd destijds op 16.000 gulden begroot. Helaas heeft men het geld niet bij elkaar kunnen
rapen en is een bijzonder gebouw, met architectonische
waarde, verloren gegaan. In het Cultureel Centrum zijn
diverse schilderijen en kaarten van het Gasthuis te zien.
Oud en arm ging vroeger
samen. De oudjes werden opgeborgen in zogenaamde sin- of
dolhuizen waarin gehuwden gescheiden werden ondergebracht
op de mannen-en vrouwenslaapzalen. Privacy was een
ongekend iets en het zou tot het begin van de twintigste
eeuw duren eer er verbetering in hun omstandigheden kwam. Het was daarom
verheugend dat een kleine, sociaal voelende elite zich
het lot van armen en bejaarden ging aantrekken. Naar
verluidt heeft jonkvrouwe Sandrina van Brederode, een
bastaarddochter van Reinout van Brederode, het Gasthuis
gesticht. Volgens anderen komt de eer toe aan Gerrit
Willems en zijn vrouw Aeltgen, eveneens uit het geslacht
Brederode, die er vrije inwoning en verpleging genoten.
Hun portretten kregen een plaats in het Cultureel
Centrum.
bij
de VVV (sinds kort verhuisd naar de
Bakkerstraat 2b) 